Bazen Yazmak...

Bazen yazmak rahatlatır insanı, bazen de okumak .Yazdıklarımız bazen kendimizi anlatır , bazen de insanı...İlk yazı kötü bir şey.Okula ilk başlamak gibi hani.Bakarsın ya baska cocuklara , ne yapıyorlar diye.Hani sıkı sıkı tutarlar annelerinin elini.Benimkiler gibi...Ya da yuvadan ilk ayrıldıgında hani.Başka bir şehire ilk gidişindir de, bırakmışlardır bir kız yurduna.İçindeki sevinç yalnızlıkta bogulur bogulur da belli etmezsin.Tuhaf bir duygudur o .Üstüne üstlük, daha evvelki yıllardan arkadaşları olan kızlar ,neşe saçar kavuştukları için. '' Ayy ne çok özlemişim'' ler havada uçusur.Bu daha da artırır senin yalnızlıgını.Daha şimdiden özledin aileni işte, git beee ne okuyacaksın der içindeki şeytan.Uymazsın ona .Aynen öyleyim işte bu ilk blog yazımda...Yazma bee ne işin var diyor yine içimdeki şeyy(taaan).Yazacagım ben, inadına sana .Biriktirdiklerim ne olacak peki ? Hem dememişler mi paylaştıkça çoğalır insan ...Bazen bir şiirle , bazen sıradan bir olayla, bazen hayallerle ...FulYakası