AŞK İLE ÖĞRETENLERE

  Yıllar sonra karşılaştığım , fakültede öğrencim olan Meltem aradı sabah... Öğretmenler Günümü kutluyordu cıvıl cıvıl bir arka plan sesleri eşliğinde... Nerede olduğunu sordum hissedip . Okulda , ders arasında olduğunu söyledi. Koşuşan öğrencilerinin sesleri , hayal gücümle de birleşti . Ben de O'nun bu özel gününü kutladım ve düşündüm.
   Düşündüm hayatıma imza atmış kişileri... Çok ilginç ki , bazıları öğretmen değildi aklıma hemen geliverenler. Babaannem vardı , anneannem vardı liste başında. Ne çok şey katmışlar hayatıma bilgelikleriyle meğer. Dayım sonra , babavari tatlar aldığım bulduğum kendinde. Allah nur içinde uyutsun . İlkokulumdaki görevli amca geldi gözümün önüne. Zayıf olduğumdan mıdır nedir , bardağıma sütü ( aslında süt tozunu ) biraz torpilli koydugunu hatırladım , sevdigimi hatırladım sonra kendisini. Ve öğretmenimi ... Aslında teyzem olan ama bunu ne sınıfta ne ders arasında hissettirmeyen bana , sadece öğretmen kimliğiyle okula şablonlanmış , ama gerçekten anne kadar anne bana ...
   Emin amca geldi resmi geçit düzeninde gözümün önüne sonra. Kitapçı dükkanı vardı ve düzenli olarak öykü , roman ne varsa yeni gelenleri gösterirdi her gittigimde . Okuma alışkanlıgını kazandırmış , beslemiş aslında beni. Bir de her akşam koltuguna sıkıştırdığı Cumhuriyet gazetesini hatırladım , evimizin önünden ağır ağır geçişini... Aynı mahallede otururduk , ailece bir duruş sahibi olduklarından hepsini çok severdim.
   Hayatıma , yüreğime imza atmış kişilerdi hepsi. Ahh , bir de Akşit hocam fakültede. Akşit Göktürk hocam. Keşke yaşasaydı dediklerimizden biri . Ve o meşhur ' Ada' kitabı. Fakülteyi kazandığımızda , kendimizi bir şey sandığımız o zamanlarda işte , ilk dersimize  girişi ve yaptığı muhteşem konuşması , ayaklarımızın yere basmasını sağlamıştı.
   Sonra kendimi düşündüm. Öğrencilerimin beni ne kadar çok sevdiğini... Ben de onları çok seviyorum diye midir bu , sanmam. Seviyordum evet , ama , değer de veriyordum her birine. Minik ders aralarında insan yanlarımızla da birbirimizi görebiliyorduk , sanırım bu daha agır basıyordu sevgilerinde. İlk derslerine girdiğimde şunu yapıyordum hep. Bana, sadece isimlerini ve bu ismi onlara kimin , neden verdiğinin öyküsünü anlatmalarını istiyordum . Ne mi oluyordu ?
Bir hafta sonraki ilk ders hepsine ismiyle seslenebiliyordum . Nasıl unuturdum , şu tatlı kız , ismi Ebru . Annesi daha evlenmeden ' kızım olursa ismini Ebru koyacagım ' diye vermiş ona o adı . Hepsini sevgimle kucaklıyorum , onlar bunu hissetsin istiyorum. Hayatımıza giren , bize bir şeyleri öğreten , aşk ile öğreten , ÖĞRETMEN olan ya da olmayan tüm herkesi sevgimle kucakladığım gibi... Lisedeki tüm öğretmenlerimi de Adnan Tosyalı hocam eşliğinde selamlıyorum ... FulYakasi

KINA

 Bizde üç şeye kına yakılır ...

Kurbanlık koça ; Kurban olsun Allah ' a diyedir ...

Askere gidene ; Vatanına milletine kurban olsun yigidim diye ...

Bir de bize yakılır kına . Gelin kıza . Ailesine çocuklarına kurban olsun diye . Bir de ağlatırlar bi güzel .

'' Yüksek yüksek tepelere ev kurmasınlar '' diye . Hem ağlar hem de gider gelin ...
                              
                        Geline iyi bakın , kurbanınız olam .  FulYakası

ELMA DERSEM ÇIK

Hayatımızdaki üç elmadan bahsedecegim bugün.
Adem ' in meshur elması ...Söz söyleyecek çok şey yok , elma yendi cennet bitti...
Newton ' un elması ... Başına düşen o elmanın , yerçekimini keşfetmesiyle baslayan bir dizi keşifleri. Çoğu zaman tesadüfler degil midir zaten basarıya giden yolun öyküsü ? Ekmegin mayalanması bile bir dizi tesadüfün eseri ...
Vee o meşhur elma .
Apple .
Steve Jobbs evet . Dünyaya imzasını atmış o dahiden söz ediyorum . Biyolojik annesi kendisini vermek ister . Ama tek şartı,  verecegi ailenin  mutlaka üniversite okumus ebeveynler olması ... Bunu uzun uzun anlatmak yerine , size, dinlemeniz için bir üniversite mezuniyeti için davet edildigi , ve o meshur konusmasını yaptıgı kaydı ekleyecegim. Etkileneceginizi düşünüyorum . Bunu bir çok arkadaşınız , dostunuz , varsa çocuklarınızla da paylaşmanızı çok isterim.
Ben , hala , gerçekten hala , teknolojideki son gelişmeleri bir yana bırakın , '' telefondan ses nasıl geliyor allalaa ... '' ,  ''ya onu boş ver de asıl o radyo günlerimize dön , hani içinde insan var sandıgımız zamanlara '',  veya , '' bırak o kadar gerilere gitme , '' Zeki Müren de bizi duyacak mı  esprisi çok da abartı degildi , televizyonun ilk hayatımıza giriş öykülerini düşün '' hallerindeyim. Aklım alsın almasın , teknoloji harika ...
      Ben buraya yazıyorum , yazım size ulaşacak , bir tık kadar yakın , allaalaa :)))
http://www.mailce.com/applein-kurucusu-steve-jobs-ve-ders-alinacak-konusmasi.html#.TsP7lnGqzxI.email
İzleyin , seveceksiniz , gençlerle paylaşmanızı öneririm... FulYakası

Yardımda Yar Olmak , Işe Yaramak

 Pek de iç açıcı olmayan mesele işte... Deprem. Biz, bu hat üzerinde olduğumuza göre , yapılacak tek önlem , yine insana dayalı önlemler . Ders aldık mı konusuna bile girememek çok acı . Benim asıl etkilendiğim kısım , bu kez, ülkenin, her yanına dağılmış duyarlı harekete geçme çabukluğu oldu. Bunda teknoloji önemli rol oynadı . Özellikle de internet . Sınavı geçti bu bakımdan. Facebook gibi , çok kadın işi , lay lay lom haller gördüğümden ,hesabımın olmadığı bu kullanımdan söz etmiyorum. Nemenem bir şey bu , ne işe yarıyor ki , dediğim '' Twitter '' çoktandır ilgimi çekiyordu. Bu son deprem olayından sonra , twitter bazlı yardım ve yönlendirmelerin , deprem bölgesine acil yardımlar konusunda şirketleri harekete geçirmekte çok önemli bir yeri olduğunu gördüm . Ve hemen bir hesap açtım. '
  '' Su şirketleri uyuyor musunuz , kamyon kamyon su ihtiyacı var ''
  '' Heeey , kargo şirketleri , ne duruyorsunuz , şimdi ücretsiz taşıma zamanı ...!''
  '' Acil battaniye gerek şimdi oraya , haydi firmalar harekete geçin''  gibi yüzlercesini  yazabileceğim yönlendirmeler, gerçekten çok etkili oldu , iyi bir sınavdan geçildi ve başarılı da olundu. Yazılı ve sözlü basına da yansıyan bu durum, tabii ki , insanların , bizlerin de, yollayabileceklerimizi evlerden toplama ve bir şekilde gönderme eğilimini artırdı.
   Eksik bir yanımız olduğunu gördüm bu kez ama. Yolladıklarımız... Yollamak istediklerimiz...
   Anladım ki , bu konuda da dörtlü denetim gerekiyormuş.Aynen Rotary nin dörtlü özdenetimi gibi...
Yardım için gönderilen ve gönderilmesi düşünülen şeylerden bahsediyorum evet.
YOLLADIKLARIMIZ , YOLLAMAK ISTEDIKLERIMIZ ;
Gerçeğe uygun mu ?
İlgililerin ihtiyaçlarını karşılayacak mı ?
İlgililer için gerekli mi?
İlgililerin hayrına mı ?
  Evet , maalesef sınıfta kaldığımız konu bu oldu ... Bazıları ayıp derecesinde yollananların. Çöpe atılacak eşyaları , deyim yerindeyse ''evden çıkarma aracı'' olarak gördü bazıları, ne yazık ki . Kırmızı topuklu ayakkabılar , çamaşır makinesinde küçülmüş , keçeleşmiş kazaklar , gece kıyafetleri , abiye çantalar ... Hatta ben kendi gözlerimle gördüm , plastik ekmek sepeti bile vardı . Ekmek beklerken bazıları ... Sanıyorum bu işi , hevesleri gitsin bunu da yollayalım edasıyla yaptıklarından , akıllarına bile gelmemişti ne utanç verici bir iş yaptıkları . Ben çok utandım. Bu kişilere söylenmesi gereken tek şey şu ;
Bu depremde magdur siz olsaydınız , ve size ' o şey ! ' gönderilmiş olsaydı ne yapardınız ?
  Yardımların sessiz sedasız , incitmeden , ve hatta belli etmeden yapılması öğretilmiş bir geleneğin evlatlarıyız biz . Ne oldu bize ?   :(